Brzmienie głosu Grażyny Łobaszewskiej i trąbki Milesa Davisa mają ważną wspólną cechę: nie sposób ich pomylić z czymkolwiek innym. Występy, na początku kariery, u boku gwiazd polskiej estrady, takich jak Halina Frąckowiak, były jedynie krótkim epizodem. Zarówno krytycy muzyczni jak i publiczność, z radością, szacunkiem i uwielbieniem, niemal natychmiast, wynieśli ją na firmament polskiej muzyki rozrywkowej.

Łobaszewska należy do nielicznego grona muzyków, których nikt nie śmie porównywać z innymi, sugerować naśladownictwa. Znany basista i kompozytor, Krzysztof Ścierański, mówi o niej, że jest to „najczarniejsza z białych kobiet”. Nie ma w tym nic z przesady, bo sposób w jaki śpiewa, zwłaszcza charyzma i dynamika jej głosu, stawiają ją na równi z Aretą Franklin czy Billie Holliday. Nie sposób wyliczyć festiwali, w których brała udział i gdzie została nagrodzona – właściwie należałoby wymienić wszystkie, które w kraju zorganizowano. Dziś jest niedoścignionym wzorem dla rzeszy młodych, marzących o karierze wokalistek, jak również wokalistów. Piosenki, które pani Grażyna zaśpiewała, na zawsze zostaną kamieniami milowymi rodzimego show-businessu, tym bardziej, że są one podziwiane od lat, a nie tylko przez jeden letni sezon, jak to zazwyczaj bywa z dzisiejszymi „przebojami”.